Zaawansowane systemy klastrowe posiadają kilkanaście algorytmów za pomocą których są w stanie określić stopień obciążenia poszczególnych węzłów systemu klastrowego, tzw. równoważenie obciążenia (ang. load balansing). Ciągłe monitorowanie obciążenia procesora, zajętości pamięci operacyjnej czy wykorzystania sieci pozwala określić stopień obciążenia poszczególnych węzłów i całego systemu. Dane te umożliwiają podjęcie decyzji o przydziale zadań węzłom oraz określenie „wąskich gardeł”. Służą także jako źródło wiedzy o awariach i zaistniałych konfliktach podczas obliczeń.

Technologia ta dba o to, aby, wraz z rosnącym obciążeniem, system klastrowy rozdzielał obciążenie pośród wszystkie węzły w równym stopniu. Każda instalacja klastrowa posiada mechanizm zapewniający pełne wykorzystanie dostępnej mocy obliczeniowej. Aby nie dopuszczać do sytuacji nierównego podziału pracy pomiędzy poszczególne węzły klastra stosuje się systemy ciągłego pomiaru wykorzystania wszystkich węzłów. Wyznaczamy tutaj dwa sposoby określenia zajętości węzła: z uwagi na obciążenie procesora lub wykorzystania pamięci operacyjnej. W sytuacji wykrycia stanu bezczynności na jakimkolwiek węźle system ten przesyła na ten węzeł oczekujące zadania odciążając tym samym pozostałe węzły.

Drugim istotnym zadaniem monitoringu węzłów jest wykrywanie sytuacji awarii lub całkowitego wyłączenia danego węzła z klastra. W momencie zaistnienia takiej sytuacji system monitoringu musi zadbać o to, aby nie wysyłać nowych zadań na ten węzeł, powtórzyć przerwane obliczenia na innym węźle i powiadomić administratora systemu o zaistniałej awarii. Zatem równoważenie obciążeń jest warunkiem pełnego wykorzystania dostępnej mocy obliczeniowej.