Skalowalność (ang. scalability) to zdolność systemu do szybkiej i niezawodnej rozbudowy w momencie wystąpienia takiej potrzeby. Wiąże się to z tym, że wymagania użytkowników mogą wzrastać na przestrzeni czasu. System skalowalny to taki, który można w szybki i sprawny sposób rozbudować w celu sprostania zwiększającym się wymaganiom użytkowników. Rozbudowa ta powinna przebiegać bez konieczności zmian w budowie całego systemu a jedynie na wymianie części sprzętu na nowy lub dodanie kolejnych jego elementów takich jak nowy procesor czy zwiększenie ilości pamięci operacyjnej. Najlepiej aby rozbudowa taka nie powodowała przerwania pracy systemu i aby wzrost wydajności był liniowo proporcjonalny do przyrostu mocy obliczeniowej wynikającej z dodania nowego węzła w systemie klastrowym.

Rys. Dołączanie kolejnego węzła.

Przy konstrukcji takiego systemu należy zwrócić szczególną uwagę na tzw. „wąskie gardła” czyli potencjalne miejsca, których niewydajne działanie może obniżyć zdolność całego systemu do rozbudowy. Takimi elementami jest zazwyczaj mało wydajny podsystem dyskowy lub medium transmisyjne jakim najczęściej jest sieć komputerowa.

Projektując systemy klastrowe, które mają umożliwiać późniejszą rozbudowę powinniśmy zadbać o to, aby ich elementy nie stanowiły przeszkody w późniejszej rozbudowie systemu. Wynika stąd, że nie opłaca się oszczędzać przy zakupie podzespołów w systemach klastrowych, aby późniejsza wydajność i niezawodność nie była ograniczana z powodu wadliwie lub mało wydajnie działających podzespołów.